Ik ben gek op alle seizoenen. Echt waar. De lente met haar voorzichtige knoppen en frisse ochtenden, de herfst met knisperende bladeren onder je schoenen, en de winter met sneeuw die alles stiller maakt. Ik kan intens genieten van een landschap dat onder een witte deken ligt, van koude wangen en warme handen om een kop thee. Maar eerlijk is eerlijk: na al die sneeuw begint het te kriebelen. Dan krijg ik zin in de zomer.
Dagen vol zonneschijn
Relatief vroeg in dat verlangen duikt er altijd één beeld op: een hangmat. Zo’n heerlijke, licht wiegende plek tussen twee bomen of palen, waar de tijd net iets langzamer lijkt te gaan. Alleen al het idee van een hangmat roept bij mij zomerdagen op waarop niets hoeft en alles mag. Het is voor mij het ultieme symbool van ontspanning.
Wat ik zo mooi vind aan de zomer, is dat het geen grootse plannen nodig heeft. Een simpele middag kan al voelen als vakantie. De zon die door de bladeren filtert, het zachte gezoem van insecten, een boek dat half dichtvalt omdat je ogen even willen rusten. In de zomer mag je lanterfanten zonder schuldgevoel. Alsof de natuur zelf zegt: het is oké om even niets te doen.
En ja, ik blijf houden van de seizoenenwisseling. Ik zou de zomer niet zo waarderen zonder de winter die eraan voorafgaat. Juist omdat ik heb staan rillen in de kou, voelt het eerste moment in korte mouwen als een cadeau. Omdat ik door sneeuw heb gelopen, waardeer ik het des te meer om met blote voeten in het gras te staan.
Zon op je huid en rust in je hoofd
Voor mij is de zomer geen eindstation, maar gewoon een heerlijk moment tussendoor. Na maanden van dikke jassen en donkere dagen voelt het als opluchting: naar buiten kunnen zonder nadenken, licht in je hoofd en zon op je huid. In de zomer leef ik vanzelf wat makkelijker. Minder plannen, meer buiten zijn, meer genieten van wat er nu is. En als ik dan in die hangmat lig, een beetje heen en weer schommel, weet ik heus wel dat de herfst ooit weer komt. Maar dat is later. Nu is het zomer. En daar heb ik gewoon ontzettend veel zin in.
