Het is een vraag die de afgelopen weken volop is gesteld. Op mijn werk, op het schoolplein, op een verjaardag. Alsof het net zo vanzelfsprekend is als vragen of je nog plannen hebt voor het weekend. En ja, wij gaan op vakantie. Beter gezegd, op reis. Maar eerlijk? Ik merk dat ik die vraag steeds vaker met gemengde gevoelens beantwoord.
Want hoe blij ik ook ben dat we weer op avontuur mogen, ik weet ook dat een vakantie voor lang niet iedereen vanzelfsprekend is. Voor sommige gezinnen is een weekendje weg al onbereikbaar. Laat staan een reis naar het buitenland. Er zijn ouders die elke euro moeten omdraaien, kinderen die na de zomervakantie stilletjes luisteren naar de verhalen van klasgenoten, terwijl zij de hele zomer thuis zijn gebleven. Dat raakt me.
Reizen is zoveel meer dan vakantie
Misschien juist omdat reizen voor mij zoveel meer is dan een luxe. Als kind reisde ik al veel met mijn ouders. We ontdekten andere culturen, proefden onbekende gerechten en keken onze ogen uit in landen die totaal anders waren dan thuis. Ik voelde me daardoor zó rijk. Niet door spullen, maar door ervaringen. Door verwondering. Door herinneringen die ik nog steeds met me meedraag.
Nu mag ik datzelfde gevoel doorgeven aan mijn eigen jongens. Hun ogen zien glinsteren als ze voor het eerst een drukke Aziatische straat oversteken. Hun nieuwsgierigheid als ze een gerecht proeven waarvan ze de naam niet eens kunnen uitspreken. Het eindeloze stellen van vragen. Het samen verdwalen in onbekende straatjes. We staan op het punt om samen de wereld te verkennen en dat geeft mij vlinders in mijn buik.
Herinneringen die een leven lang meegaan
Maar herinneren ontstaan niet alleen aan de andere kant van de wereld. Sommige van onze mooiste dagen samen waren verrassend dichtbij huis. Een spontane fietstocht door het Groene Hart. Een boswandeling met een rugzak vol lekkers. Een middag aan het strand waar de jongens uren in het water speelden. Of marshmallows roosteren in de tuin. Het gevoel van samen zijn, is uiteindelijk veel belangrijker dan de afstand die je aflegt.
Tijd hebben voor elkaar. Samen lachen. Nieuwe dingen ontdekken. Of dat nu aan de andere kant van de wereld is of in de achtertuin. Dus als iemand mij vraagt: “Ga jij nog op vakantie?”, dan antwoord ik vol enthousiasme dat we op reis gaan. Maar tegelijkertijd voel ik ook dankbaarheid. Omdat ik weet dat het een voorrecht is.
Dankbaar voor elk avontuur
Dat besef is de afgelopen jaren alleen maar groter geworden. Misschien omdat ik ouder ben geworden. Misschien omdat ik steeds vaker zie hoeveel mensen iedere maand moeten puzzelen om de rekeningen te betalen. Gezinnen die geen ruimte hebben voor een weekendje weg, laat staan een verre reis. Ouders die hun kinderen dolgraag de wereld zouden willen laten zien, maar simpelweg andere keuzes móéten maken.
Juist daarom probeer ik onze weekendjes weg en reizen nooit als vanzelfsprekend te zien. Ik voel me enorm bevoorrecht dat we de mogelijkheid hebben om herinneringen te maken op plekken die voor zoveel mensen een droom blijven. Dat onze jongens andere culturen mogen ontdekken, nieuwe smaken proeven en ervaren hoe groot en veelzijdig de wereld is. Dat betekent niet dat ik me schuldig voel omdat wij wél kunnen gaan. Wel dat ik me bewust ben van hoe waardevol het is. En dat ik het nooit wil beschouwen als vanzelfsprekend.
De mooiste momenten beleef je samen
Misschien is dat ook wel de reden dat ik zo intens geniet van iedere reis. Niet omdat het perfect moet zijn, maar omdat ik weet dat het bijzonder is. Elke zonsopkomst, elke ontmoeting, elke spontane lach en zelfs de kleine tegenslagen onderweg worden herinneringen die we samen mogen maken. En misschien is dat wel de mooiste vorm van rijkdom: niet hoeveel landen je afvinkt of hoe luxe een vakantie is, maar dat je de kans krijgt om samen tijd te maken, de wereld te ontdekken en herinneringen te verzamelen die je je leven lang meedraagt.
Benieuwd naar leuke uitjes in Nederland? Ontdek hier mijn favoriete tips!
